یاد و خاطره

به خاطر با هم بودن در صعود به یاد ماندنی علم کوه در روز جمعه 25 مرداد 86

وقتی که اوج ها افتاده ی همت تواند و خورشید قله ها را به برکت سر سبزت گرمای حیات می بخشد کوه ها به افروختگی قامت و صخره ها به استواری گام هایت غبطه می خورند.
چکادها، به همت مردانه ات قد بر افراشته اند و افتادگی دشت ها آموزه ای است از تواضع و انسانیت تو.
وقتی که صخره های همیشه استوار تسلیم گام های پولادین تواند قله های سرافراز به دیدار قامت مردانه ات دامن دشت و آغوش تپه ها را مسخر می کنند و یال های افروخته شان را به میهمانی گام هایت مفتخر می دانند.
کوه ها نه تنها پنجه ی استوار که سینه ی صخره هاشان را پذیرای گام های مردانه ات می کنند و سرو قدت را بر تارک خود مایه مباهات می دانند و بلندای آسمان را به هیچ می انگارند چون بالای مردانه ات را زیور قلل خود نموده اند.